samenvoorvredeinkleuren
Beweging voor
Geweldloze Kracht

Adres:
Stichting voor Actieve Geweldloosheid (SVAG) Postbus 288
5280 AG Boxtel

Postbankgiro: 266551

E-mail:
info@ geweldloosactief.nl

Websites:
www. geweldlozekracht.nl www. samenvoorvrede.nl



Dialoog voor Vreedzame Verandering

Door:
Nina Koevoets:
In een klein plaatsje aan de kust van Noord-Ierland, op ongeveer anderhalf uur van Belfast, huist het Corry Meela Center* waar de Nederlandse Stichting Oikos de training 'Dialogue for Peaceful Change' : DPC organiseerde in september 2015. Het centrum ligt vlak naast de zee, op een rotsachtige klif: een perfecte omgeving om in alle rust na te denken over conflicten.
Conflictvaardigheden leren
In de training werden deelnemers altijd teruggebracht naar hun eigen ervaringen: hoe gingen jullie om met conflicten in je familie? Ouders bepalen waar de grenzen liggen en welk gedrag wel en niet acceptabel is. Daardoor ga je conflicten met hen waarschijnlijk uit de weg, want er staat nogal wat op het spel. En hoe ging het op het speelplein? Als twee jongetjes met elkaar gaan vechten, dan gaan de anderen in een cirkel om hen heen staan. Is dat een oud instinct?
Op deze manier kunnen de vechters niet weg en moeten ze het conflict aan gaan. Om genade vragen? Je wilt geen 'loser' zijn...! Dit, zo stelde trainer Colin, zou ook je kansen verminderen bij de meisjes; het is een evolutionair proces, want zij zoeken een man die voor haar en de kinderen op kan komen. Maar gelukkig zitten we niet gevangen in deze evolutionaire verklaring! Bovendien is er ook het culturele aspect. En we kunnen vaardigheden leren. Echter, we leren deze wel het makkelijkste als kind en rond het tiende levensjaar vormt de frontale cortex zich, wat betekent dat dan de basale oplossingsvaardigheden zijn verankerd. Er zijn vier verschillende conflictstijlen te onderscheiden: controle houden, vermijden, compromis sluiten, samen oplossen. Iedereen past verschillende stijlen toe, afhankelijk van de situatie en eigen gewoonten.
FEARS en TIDES
Ook bespraken we wat succes is in deze samenleving en hoe competitie hieruit voortkomt. In de evaluatie van deze oefening merkte Colin op: “Het gaat dus om mensen, maar er is een systeem aan het werk.” We bespraken het zogenaamde 'FEARS'- model dat vijf drijfveren voor conflict onderscheidt: Vrijheid, Economie, Vervreemding, Rivaliteit en Zondebok (Freedom, Economics, Alientation, Rivalry and Scapegoating).
Daarna gingen we aan de slag om onze eigen conflicten schematisch in beeld te brengen. En we bespraken het ijsberg-model waarin Colin alle fases van een conflict en de methodes voor management heeft uitgewerkt. Daarin heb je ook de direct betrokkenen en de onzichtbare betrokkenen. Je hebt bijvoorbeeld de ondersteuners, de stille toeschouwers of meerderheid en de bruggenbouwers.
Na een uitleg ervan sloot hij de sessie af met: “De moraal van het verhaal hier is dat het makkelijk is om in een conflict te geraken, maar het is ontzettend moeilijk er weer uit te komen!”
Wat characteriseert een maatschappij waar mensen in vrede samenleven met elkaar? Deze vraag werd beantwoord met het 'TIDES'-model: Transformatie, Onderlinge afhankelijkheid, Diversiteit, Gelijkwaardigheid en Duurzaamheid (Transformation, Interdependence, Diversity, Equity and Sustainability). Dit was de laatste dag van deel 1 van DPC.

Groepsspel Groepsspel tijdens een andere training, met op de achtergrond de zee
Bemiddeling
In het tweede deel van de training gingen we in op bemiddeling. Eerst kregen we wat theorie. Zo werd bijvoorbeeld benadrukt dat het heel belangrijk is om het probleem van de mensen te laten zijn en niet van jou als mediator; jij helpt hen alleen bij het vinden van een oplossing door hen te steunen in dat process en helpt ze de relatie weer te herstellen. De oplossing komt dus uit de mensen zelf. Daarna gingen we aan de slag met 4 case-studies waarbij we rollenspellen deden met verschillende fases van het bemiddelingsproces. Er waren 2 mediators en 2 acteurs. Deze kregen dan eerst apart een bezoekje, waarna ze met elkaar in een kamer hun verhaal deden. In dit proces werd iedere persoon steeds in eigen woorden naverteld, zodat het verhaal eigenlijk twee keer te horen was voor de andere partij. Dan werd er gevraagd of beide partijen zelf wilde nadenken over een oplossing.

In de volgende bijeenkomst droegen deze mensen hun oplossingen aan en werd er gezocht naar een overeenkomst waar beide zich in konden vinden. Doordat mensen zich vasthouden aan een bepaalde uitkomst, op basis van hun eigen waarden, zien ze niet hoe de ander het beleeft, maar door begrip bleek dat het eigenlijk altijd mogelijk was een oplossing te vinden. En de oplossingen die we vonden lagen heel dicht bij de oplossingen die in het echt gevonden waren, of waren soms zelfs identiek daaraan. Zelf mocht ik een opperhoofd spelen uit Burundi die een graanmolen op haar/zijn eigen land wilde, om deze veilig te stellen voor vandalism. De dorpelingen wilden de molen echter in het centrum van het dorp. Uiteindelijk kwam deze natuurlijk in het dorp, met een hek erom heen en bewakers, betaald door degene die de graanmolen had geschonken.

* Het Corry Meela Center (Belfast) werd in 1965 opgericht om te werken aan vrede en verzoening in Noord-Ierland maar heeft inmiddels een internationale omvang gekregen met ongeveer 40 betaalde medewerkers en ruim 10.000 mensen die jaarlijks naar het centrum komen.